Θέλω σύνδεση ενώ στέκομαι στην πόρτα
Για την ασφάλεια που νομίζεις πως σου δίνει η απόσταση
Πώς τολμώ να μιλάω για σύνδεση όταν φεύγω πρώτος από κάθε δωμάτιο;
Το ακούω σχεδόν κάθε μέρα (ναι, μέρα.) Ίσως με διαφορετικά λόγια αλλά το ίδιο σχήμα.
"Έφυγα πριν προλάβει να με αφήσει"
"Σταμάτησα να στέλνω πρώτη γιατί έτσι δεν θα πληγωθώ"
"Προτιμώ να το τελειώσω εγώ παρά να περιμένω να δω τι θα κάνει ο άλλος"
Λέγεται πάντα με τόνο στρατηγικής. Σχεδόν περήφανο. Σαν να είναι κατόρθωμα το να προβλέψεις τη ζημιά και να την προλάβεις μόνος σου.
Η θεωρία που κρύβεται από πίσω είναι πάντα η ίδια: φύγε πριν χρειαστεί να σε διώξουν. Όχι δραματικά συνήθως. Πιο πολύ σαν να βγαίνεις στον διάδρομο "για λίγο", και το λίγο γίνεται μόνιμη κατάσταση χωρίς να το αποφασίσεις ποτέ ρητά.
Η αφήγηση που το συνοδεύει είναι πάντα ωραία και βολική. "Ξέρω τα όριά μου." ή "Δεν περιμένω από κανέναν να μου δείξει πού σταματώ." Ακούγεται σαν αυτονομία. Συχνά είναι απλά φόβος με πολύ καλό στυλίστα.
Το σημείο όπου κολλάω πάντα ως θεραπεύτρια είναι: η απόσταση δεν είναι το ίδιο πράγμα με την ασφάλεια. Απλά δεν παράγουν τον ίδιο τύπο πόνου. Η σύνδεση σε εκθέτει εδώ και τώρα, μπροστά σε κάποιον, με μάρτυρα. Η απόσταση σε εκθέτει αργότερα, μόνο, χωρίς κανέναν να το δει. Πολλοί άνθρωποι περνάνε χρόνια νομίζοντας ότι το δεύτερο είναι πιο ασφαλές επειδή είναι πιο σιωπηλό. Δεν είναι. Είναι απλά πιο μοναχικό.
Και μετά, στο ίδιο δωμάτιο, οι ίδιοι άνθρωποι λένε ότι θέλουν σύνδεση. Ότι δεν τους βλέπει κανείς. Ότι δεν τους κρατάει κανείς αρκετά. Σπάνια αναφέρουν, γιατί συνήθως δεν το βλέπουν καν, ότι έχουν ήδη βγει από το δωμάτιο πριν προλάβει κανείς να τους κρατήσει. Είναι δύσκολο να σε πιάσει κάποιος όταν έχεις γίνει τόσο καλός στο να γλιστράς.
Δεν είναι ποτέ, τελικά, θέμα εμπιστοσύνης στον άλλον. Είναι θέμα εμπιστοσύνης σε αυτό που θα συνέβαινε αν έμενες. Τι θα έβλεπε ο άλλος. Τι θα έβλεπες εσύ.
Ο στόχος (ας πούμε) δεν είναι να "μην φεύγεις ποτέ" αλλά να καθυστερήσεις λίγο πριν το κάνεις. Να αναγνωρίσεις τη στιγμή που το σώμα λέει "πάμε" και να ρωτήσεις γιατί ακριβώς τώρα. Μερικές φορές η απάντηση είναι νόμιμη. Τις περισσότερες φορές είναι η ίδια παλιά συνταγή, απλά καλά ντυμένη.